Wie ben je en waar sta je nu?

Als beginnend songwriter koos ik voor muziektheater, waar ik mijn brede interesses en achtergrond in beeld en theater kon combineren. Tijdens corona ging ik terug naar de kern met enkel stem en gitaar, en schreef ik steeds meer vanuit mezelf i.p.v. vanuit personages, over de schijnbare tegenstellingen in het leven en de (slapeloze) nacht die zowel duisternis als helderheid geeft. Het overlijden van een buurtgenoot, naar wie ik pas na zijn dood nieuwsgierig werd, zette me ertoe aan juist dat te belichten wat vaak in de schaduw blijft. Daaruit ontstond mijn eerste album I Will Howl For You, geproduceerd door Marielle Woltring.

Uit gesprekken met mensen uit de muziekwereld werd me duidelijk dat ik het anders wilde doen: dichterbij, persoonlijker en in direct contact met luisteraars. Ik besloot mijn album niet als eindpunt te zien, maar als het begin — van een ontmoeting, waarbij ik anderen wil uitnodigen ook iets van zichzelf te laten klinken.

Voor de release maakte ik een ‘dwaalschrift’, waarmee ik onbekende luisteraars uitnodig om, geïnspireerd door de songs, een zin, woord, gedachte of nachtverhaal toe te voegen en door te geven aan een ander. Op 21 december, de donkerste nacht van het jaar, stuurde ik het de wereld in. Inmiddels zijn er 30 schriften onderweg. Twee zwerven langs leestafels in Arnhemse cafés. Via de Nachtpost — een maandelijkse brief voor de nacht, met steeds een nieuwe song om op te reageren — dwalen de verhalen en muziek verder, en kan er ook digitaal gereageerd worden.

Begin juni hoop ik de schriften weer terug te ontvangen, volgeschreven met verhalen uit de stad. Ze vormen de basis voor Midzomernacht, waarin ik het publiek met het pontje meeneem over de Rijn, om op het strand de verhalen en muziek bijeen te brengen. Daar luiden we samen de nacht in — de officiële release van het album, als eerste stap in een onderzoek naar hoe ik mensen vanuit mijn muziek kan uitnodigen tot verbinding en een meer aandachtige manier van luisteren.

Waarom wil je dat samen met De Basis doen?

In gesprekken met verschillende mensen uit de muziekwereld (onder anderen muzikanten, een popmakelaar, een boeker en een programmeur van een poppodium) werd duidelijk hoe vast die wereld is ingericht. In eerdere ontmoetingen met De Basis (Guus) en de avonden die ik bijwoonde, ervaarde ik juist aanmoediging om alternatieve, eigen manieren en vormen te onderzoeken, zonder meteen in een format te hoeven passen. Dat verraste en inspireerde mij en zette me aan om nog meer na te denken over een pad dat echt bij mij past. Het motiveerde me ook om mijn ideeën verder aan te scherpen en ervoor te gaan.

Ik zie De Basis als een plek die echt staat voor de positie van de muzikant, die de vraagstukken van makers goed begrijpt en daar programma op aanbiedt. Het sluit aan bij mijn eigen zoektocht en geeft mij het gevoel dat er ruimte is om dit soort vragen open te onderzoeken en verder te ontwikkelen.

Daarnaast vind ik De Basis ook gewoon een fijne plek, met open publiek, andere muzikanten en een leerzaam (en betaalbaar) aanbod.

Waarin wil jij vernieuwen, groeien of experimenteren?

Waar het dwaalschrift vooral op papier verbindt, wil ik experimenteren met directere vormen van uitwisseling. Voor mij staat muziek niet op zichzelf, maar is het verbonden met verhalen, gevoelens en ervaringen waar ik samen met publiek dieper op wil ingaan. Zo laat ik de verzamelde bijdragen uit het schrift voorafgaand aan het releaseconcert beluisteren via een ‘luisterschelp’. Op het strand experimenteer ik met een plek waar mensen hun eigen ‘howl’ over het water kunnen sturen, met de vraag: voor wie of wat ‘howl’ jij deze nacht?

Ik vind het waardevol om verschillende perspectieven bij elkaar te brengen in het schrift en heb daarom besloten na de release nog een half jaar langer door te gaan met het verzamelen van verhalen, met aandacht voor mensen met een speciale relatie tot de nacht. Vanaf september laat ik de songs rondgaan bij daklozen, voor wie de nacht vaak een plek van kwetsbaarheid is, en experimenteer ik met andere vormen van interactie, zoals een nachtbrievenbus, vragenkaartjes of postcards die ik beantwoord en terugstuur. Met de straatpastor zet ik een muzikale nachtdienst op om de muziek en verhalen te delen.

Daarnaast wil ik experimenteren met een-op-een ontmoetingen rond de nacht als rituele ruimte. Terwijl we ons veilig wanen in onze verlichte straten, roept de nacht ook onrust op. Onder de sterrenhemel verschuift dat, en kunnen we ons vrij en verbonden voelen met het mysterieuze geheel. Wat opent zich wanneer we ons laten leiden door onze zintuigen, fantasie en intuïtie?

Hiervoor wil ik een mobiel Nachthuisje ontwikkelen, waarmee ik door de wijken trek en telkens één bezoeker uitnodig voor een ‘nachtelijke rite’: een mini-concert in het donker, met een 10 minuten durende zonsopgang en zonsondergang.
Om dit breder te delen wil ik werken aan ‘sporen’: een groeiend archief van de nacht en een mini-zine waarin de verhalen samenkomen. Komend jaar wil ik vanuit deze ideeën verder bouwen.

Wil je nog iets toevoegen?

Graag verwijs ik naar deze projectpagina om te zien hoe het dwaalschrift werkt en wat er digitaal al is gedeeld. (De analoge schriften dwalen nog rond tot begin juni)

Leuk om te vermelden is dat Rozet Centrum heeft aangeboden van juli t/m december een display met het schrift in de centrale hal te plaatsen. De Cultuurmakelaars van Rozet denken daarnaast mee over het betrekken van specifieke doelgroepen. Luxor heeft daarnaast aangeboden het releaseconcert op locatie mee te nemen in hun marketinguitingen.

Op mijn website deel ik ook beknopt mijn theaterwerkzaamheden; via www.dejongdewitte.nl is uitgebreider te zien waar ik op voortbouw.

Ik kijk ernaar uit iets terug te horen, merci alvast!